Plik M4A to dźwięk umieszczony w kontenerze MP4. Apple wprowadziło to rozszerzenie, aby można było odróżnić plik muzyczny od wideo, ponieważ oba korzystają z tego samego kontenera: MPEG-4 Part 14, standaryzowanego przez Moving Picture Experts Group i wywodzącego się ze starszego formatu plików QuickTime firmy Apple. Jeśli kupiłeś utwór w sklepie online, nagrałeś notatkę głosową w telefonie lub wyeksportowałeś dźwięk z nowoczesnego edytora, niemal na pewno miałeś do czynienia z plikiem M4A.
Kontener i to, co się w nim znajduje
Kluczowe jest to, że rozszerzenie opisuje „opakowanie”, a nie sam dźwięk. Plik MP4 jest zbudowany z zagnieżdżonych bloków, nazywanych historycznie atomami, z których każdy jest oznaczony czterema znakami. ftyp określa, jakiego typu jest to plik, mdat zawiera właściwe dane audio, a moov przechowuje wszystko, co je opisuje: ile jest ścieżek, jak długo trwają, tabele czasów, które pozwalają odtwornikowi przeskoczyć do dowolnego momentu, oraz tagi.
Dźwięk w środku to zazwyczaj AAC, czyli format stratny, co oznacza, że część oryginalnego nagrania została usunięta, aby zaoszczędzić miejsce i nie da się jej odzyskać. Może to być jednak równie dobrze ALAC, Apple Lossless, który zachowuje każdą próbkę dokładnie i tworzy znacznie większy plik. Oba mają rozszerzenie .m4a i samo rozszerzenie nie powie ci, z którym masz do czynienia. Pokaże to raport o metadanych, dlatego warto go sprawdzić, zanim założysz, że plik jest lub nie jest wierną kopią. Powiązane rozszerzenia używają tego samego kontenera do innych celów: .m4b oznacza audiobook, aby odtwarzacz zapamiętywał miejsce, w którym skończyłeś, a .m4p był dawnym, zabezpieczonym przed kopiowaniem formatem sklepowym.
Jakie metadane zawiera plik M4A
Tagowanie M4A jest rozbudowane i powszechnie wykorzystywane. Tagi znajdują się na liście metadanych wewnątrz bloku moov, a ich nazwy także mają po cztery znaki, z których wiele zaczyna się znakiem praw autorskich. Typowe to ©nam (tytuł), ©ART (wykonawca), aART (wykonawca albumu), ©alb (album), ©day (data), ©gen (gatunek), trkn (numer utworu i liczba utworów), disk (numer płyty), ©wrt (kompozytor), ©cmt (komentarz), ©lyr (tekst), covr (okładka), cpil (część kompilacji), tmpo (uderzenia na minutę) oraz ©too, czyli aplikacja, która zakodowała plik. Pliki podcastów i audiobooków dodają opis i znaczniki rozdziałów. Istnieje też mechanizm swobodnych pól, który pozwala dowolnej aplikacji zapisywać jej własne, nazwane wartości; w ten sposób trafiają tam identyfikatory z internetowych baz muzycznych oraz dane o bezprzerwowym odtwarzaniu.
Kilka z tych pól ma charakter osobisty, a jedna grupa w szczególności. Utwór kupiony w sklepie Apple jest powiązany z kontem nabywcy: pole apID zawiera adres e-mail użyty do zakupu, pole ownr nazwę właściciela konta, a obok numerów katalogowych sklepu zapisywana jest data zakupu. Informacje te podróżują z plikiem, gdy jest kopiowany lub udostępniany, co wielu osobom sprawia niespodziankę. Poza tym nagłówek kontenera przechowuje czas utworzenia i modyfikacji pliku oraz każdej ścieżki, liczony w sekundach od początku 1904 roku, więc nagranie zwykle niesie własną datę nawet wtedy, gdy wszystkie inne pola są puste. Aplikacje do nagrywania mogą zapisywać własne dodatki dzięki mechanizmowi swobodnych pól, a to, co się tam znajdzie, zależy wyłącznie od danej aplikacji.
Kiedy używać M4A
M4A to dobry domyślny format dla muzyki i nagrań mowy, które chcesz przechowywać i porządkować. Dobrze się kompresuje jako AAC, może być bezstratny jako ALAC, gdy priorytetem jest jakość, a system tagów jest bardziej spójny niż w MP3 z jego dwiema konkurencyjnymi wersjami ID3. MP3 wciąż wygrywa zasięgiem, więc stary odtwarzacz samochodowy lub tani odtwarzacz przenośny to uzasadniony powód, aby dokonać konwersji. A jeśli zamierzasz przekazać dalej kupiony plik, najpierw spójrz na pola konta: ich wyczyszczenie to różnica między udostępnieniem utworu a udostępnieniem swojego adresu e-mail.