EPS σημαίνει Encapsulated PostScript. Το PostScript είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που σχεδίασε η Adobe για την περιγραφή σελίδων προς εκτύπωση και ένα αρχείο EPS είναι ένα αυτόνομο πρόγραμμα PostScript που περιγράφει ένα έργο γραφικών: encapsulated σημαίνει ότι είναι γραμμένο ώστε να εισαχθεί σε ένα μεγαλύτερο έγγραφο αντί να εκτυπωθεί μόνο του. Για δύο δεκαετίες ήταν ο τρόπος με τον οποίο λογότυπα και εικονογραφήσεις παραδίδονταν στα τυπογραφεία και ακόμα σήμερα περιλαμβάνεται σε πολλές προδιαγραφές εταιρικής ταυτότητας.
Πώς ένα EPS αποθηκεύει γραφικά
Το κύριο μέρος ενός EPS είναι κώδικας. Συντεταγμένες, καμπύλες, γεμίσματα και περιγράμματα εκφράζονται ως τελεστές PostScript σε μια στοίβο-βασισμένη γλώσσα, ώστε η σχεδίαση ενός σχήματος να είναι μια ακολουθία εντολών και όχι μια δομή δεδομένων. Αυτό κάνει ένα EPS πραγματικά ανεξάρτητο από ανάλυση: ο διερμηνευτής του ίδιου του εκτυπωτή εκτελεί το πρόγραμμα στην εκάστοτε ανάλυση με την οποία λειτουργεί.
Δύο συμβάσεις το καθιστούν χρησιμοποιήσιμο μέσα σε ένα άλλο έγγραφο. Η πρώτη είναι το bounding box, ένα σχόλιο κοντά στην αρχή του αρχείου που δηλώνει την έκταση του έργου σε points, χάρη στο οποίο ένα πρόγραμμα σελιδοποίησης ξέρει πόσο χώρο να δεσμεύσει χωρίς να εκτελέσει το πρόγραμμα. Η δεύτερη είναι μια προαιρετική χαμηλής ανάλυσης εικόνα προεπισκόπησης, ώστε το πρόγραμμα σελιδοποίησης να μπορεί να εμφανίσει κάτι στην οθόνη αντί για ένα γκρι ορθογώνιο.
Ένα EPS μπορεί επίσης να περιέχει δεδομένα raster, και συχνά το κάνει: ένα Photoshop EPS είναι pixels τυλιγμένα σε PostScript. Μόνη της, η κατάληξη δεν σας λέει αν ένα αρχείο είναι διανυσματικά γραφικά ή φωτογραφία, κάτι που αποτελεί επαναλαμβανόμενη πηγή σύγχυσης στην προεκτύπωση.
Τι μεταδεδομένα περιέχει ένα EPS
Τα metadata ενός EPS βρίσκονται στην κεφαλίδα, ως ειδικά μορφοποιημένα σχόλια που ορίζονται από τα Document Structuring Conventions της Adobe. Ξεκινούν με δύο σύμβολα ποσοστού και διαβάζονται σχεδόν σαν συνοδευτική επιστολή για το αρχείο.
Αυτά που θα δείτε σχεδόν πάντα είναι το %%BoundingBox με τέσσερις ακέραιες συντεταγμένες, το %%Creator που ονομάζει την εφαρμογή και την έκδοση που παρήγαγε το αρχείο, το %%Title και το %%CreationDate. Τα αρχεία προεκτύπωσης συχνά προσθέτουν το %%DocumentFonts που απαριθμεί κάθε γραμματοσειρά που χρειάζεται το έργο, το %%DocumentNeededResources, το %%For που ονομάζει το άτομο ή τον οργανισμό για τον οποίο δημιουργήθηκε το αρχείο, και το %%Pages. Αρχεία που έχουν παραχθεί από εργαλεία της Adobe από τη δεκαετία του 2000 και μετά συνήθως φέρουν επίσης ένα πακέτο XMP, το οποίο περιέχει αναγνωριστικά εγγράφου και ιστορικό επεξεργασιών.
Το %%DocumentFonts είναι το πρακτικό πεδίο: αν μια γραμματοσειρά σε αυτή τη λίστα δεν είναι διαθέσιμη εκεί όπου εκτυπώνεται το αρχείο, το αποτέλεσμα είναι λανθασμένο και η λίστα είναι η μόνη προειδοποίηση που θα λάβετε. Το %%For είναι αυτό που πρέπει να ελέγχετε πριν από επαναχρησιμοποίηση, καθώς συχνά αναφέρει έναν πελάτη.
Επειδή η κεφαλίδα είναι απλό κείμενο, μπορείτε να τα διαβάσετε όλα αυτά ανοίγοντας ένα EPS σε έναν επεξεργαστή κειμένου. Τα metadata είναι ορατά ακόμα και όταν το έργο δεν είναι.
Πότε να χρησιμοποιείτε EPS
Χρησιμοποιήστε EPS όταν κάτι μεταγενέστερο το απαιτεί: μια παλαιότερη ροή εργασίας προεκτύπωσης, μια προδιαγραφή αρχείων ενός τυπογράφου ή ένα πακέτο brand assets που πάντα το περιλαμβάνει. Μέσα σε αυτά τα όρια λειτουργεί ακριβώς όπως πάντα.
Για οτιδήποτε νέο, προτιμήστε PDF ή SVG. Το PDF είναι ο άμεσος απόγονος του PostScript, διατηρεί την ίδια πιστότητα, κάνει σωστή προεπισκόπηση παντού και είναι πολύ ασφαλέστερο στην επεξεργασία· το SVG είναι η καλύτερη επιλογή για τον ιστό. Το EPS δεν έχει ουσιαστική υποστήριξη διαφάνειας, η προεπισκόπησή του μπορεί να διαφέρει από αυτό που τελικά εκτυπώνεται και η εκτέλεση ενός προγράμματος PostScript από μη έμπιστη πηγή δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα ασφαλής ιδέα.