Ang EPS ay nangangahulugang Encapsulated PostScript. Ang PostScript ay isang programming language na dinisenyo ng Adobe para ilarawan ang mga naka-print na pahina, at ang EPS file ay isang hiwalay na PostScript program na naglalarawan ng isang piraso ng artwork: ang encapsulated ay ibig sabihin ay isinulat ito para isingit sa isang mas malaking dokumento, sa halip na i-print nang mag-isa. Sa loob ng dalawang dekada, ito ang pangunahing paraan ng pagpapasa ng mga logo at ilustrasyon sa mga printer, at hanggang ngayon ay kasama pa rin ito sa maraming brand guidelines.
Kung paano nag-iimbak ng artwork ang EPS
Code ang laman ng isang EPS. Ang mga coordinate, kurba, fill at stroke ay inilalagay bilang mga PostScript operator sa isang stack-based na wika, kaya ang pag-drawing ng hugis ay sunod-sunod na instruction at hindi isang data structure. Dahil dito, tunay na resolution-independent ang EPS: ang interpreter mismo ng printer ang nagpapatakbo ng program sa anumang resolution na gamit nito.
Dalawang convention ang nagpapagamit dito sa loob ng ibang dokumento. Ang una ay ang bounding box, isang comment malapit sa itaas ng file na nagsasaad ng saklaw ng artwork sa points, na siyang batayan ng layout program kung gaano kalaking espasyo ang iu-reserve nang hindi pinapatakbo ang program. Ang ikalawa ay isang opsyonal na low-resolution na preview image, para makapagpakita ang layout program ng makita sa screen sa halip na isang kulay abong parihaba.
Maaaring maglaman ang isang EPS ng raster data, at madalas itong ginagawa: ang Photoshop EPS ay mga pixel na nakabalot sa PostScript. Hindi mo malalaman sa extension lang kung ang file ay vector artwork o litrato, na paulit-ulit na pinagmumulan ng kalituhan sa prepress.
Anong metadata ang dala ng EPS
Matatagpuan ang EPS metadata sa header, bilang mga espesyal na naka-format na comment na tinukoy ng Adobe Document Structuring Conventions. Nagsisimula ang mga ito sa dalawang percent sign at mababasa na parang sulat na nagpapakilala sa file.
Ang mga karaniwang makikita mo ay ang %%BoundingBox na may apat na integer coordinate, %%Creator na nagsasaad ng app at bersyon na gumawa ng file, %%Title, at %%CreationDate. Madalas namang nagdadagdag ang mga prepress file ng %%DocumentFonts na naglilista ng bawat typeface na kailangan ng artwork, %%DocumentNeededResources, %%For na tumutukoy sa taong o organisasyong pinaggawan ng file, at %%Pages. Ang mga file na ginawa ng mga Adobe app mula 2000s pataas ay karaniwang may XMP packet din, na naglalaman ng mga identifier ng dokumento at edit history.
Ang %%DocumentFonts ang pinaka-praktikal: kung may font sa listahang iyon na hindi available kung saan ipa-print ang file, magiging mali ang output, at ang listahang iyon lang ang babala na makukuha mo. Ang %%For naman ang dapat suriin bago muling gamitin, dahil madalas nitong binabanggit ang pangalan ng kliyente.
Dahil plain text ang header, mababasa mo ang lahat ng ito sa pamamagitan ng pagbukas ng EPS sa isang text editor. Nakikita ang metadata kahit hindi nakikita ang artwork.
Kailan gagamit ng EPS
Gamitin ang EPS kapag may kailangan nito sa susunod na proseso: isang mas lumang prepress workflow, file specification ng printer, o brand asset pack na matagal nang kasama ito. Sa loob ng mga limitasyong iyon, gumagana ito gaya ng dati.
Para sa anumang bagong trabaho, piliin ang PDF o SVG. Ang PDF ay tuwirang inapo ng PostScript, pinapanatili ang parehong fidelity, maayos ang preview kahit saan at mas ligtas i-proseso; mas angkop naman ang SVG para sa web. Wala halos suporta ang EPS para sa transparency, maaaring hindi tugma ang preview sa aktwal na naka-print, at ang pagpapatakbo ng PostScript program mula sa hindi kilalang pinagmulan ay matagal nang hindi komportableng ideya.