EPS to skrót od Encapsulated PostScript. PostScript to język programowania stworzony przez Adobe do opisywania stron przeznaczonych do druku, a plik EPS jest samodzielnym programem w PostScripcie opisującym jedno dzieło graficzne: encapsulated oznacza, że jest zapisany tak, aby wstawić go do większego dokumentu, a nie drukować samodzielnie. Przez dwie dekady w ten sposób przekazywano drukarniom logotypy i ilustracje i nadal jest to format często spotykany w wytycznych dotyczących identyfikacji wizualnej.
Jak format EPS przechowuje grafikę
Zawartość EPS-a to kod. Współrzędne, krzywe, wypełnienia i obrysy są zapisane jako operatory PostScriptu w języku stosowym, więc narysowanie kształtu to sekwencja instrukcji, a nie struktura danych. Dzięki temu EPS jest naprawdę niezależny od rozdzielczości: interpreter urządzenia drukującego uruchamia program w takiej rozdzielczości, w jakiej samo pracuje.
Dwa przyjęte konwenanse sprawiają, że można go używać wewnątrz innego dokumentu. Pierwszy to bounding box, komentarz blisko początku pliku, który określa zasięg grafiki w punktach i pozwala programowi do składu zarezerwować odpowiednią ilość miejsca bez wykonywania programu. Drugi to opcjonalny niskorozdzielczy obraz podglądu, dzięki któremu program do składu pokazuje coś na ekranie zamiast szarego prostokąta.
EPS może też zawierać dane rastrowe i często tak jest: Photoshop EPS to piksele opakowane w PostScript. Sama nazwa rozszerzenia nie mówi więc, czy plik zawiera grafikę wektorową, czy fotografię, co w prepressie jest stałym źródłem nieporozumień.
Jakie metadane zawiera plik EPS
Metadane EPS-a znajdują się w nagłówku, w specjalnie sformatowanych komentarzach zdefiniowanych w Document Structuring Conventions firmy Adobe. Zaczynają się od dwóch znaków procentu i czyta się je niemal jak list wprowadzający do pliku.
Te, które niemal zawsze tam znajdziesz, to %%BoundingBox z czterema całkowitymi współrzędnymi, %%Creator z nazwą aplikacji i wersji, która utworzyła plik, %%Title oraz %%CreationDate. Pliki przygotowywane do prepressu często dodają %%DocumentFonts, czyli listę wszystkich krojów pisma potrzebnych do wyświetlenia grafiki, %%DocumentNeededResources, %%For z nazwą osoby lub organizacji, dla której przygotowano plik, oraz %%Pages. Pliki tworzone w narzędziach Adobe od lat 2000 zazwyczaj zawierają także pakiet XMP z identyfikatorami dokumentu i historią edycji.
%%DocumentFonts jest kluczowy w praktyce: jeśli czcionka z tej listy nie jest dostępna tam, gdzie plik jest drukowany, wynik będzie niepoprawny, a lista jest jedynym ostrzeżeniem. %%For warto sprawdzić przed ponownym użyciem pliku, ponieważ często zawiera nazwę klienta.
Ponieważ nagłówek jest zwykłym tekstem, możesz to wszystko odczytać, otwierając EPS-a w edytorze tekstu. Metadane są widoczne nawet wtedy, gdy grafika nie jest.
Kiedy używać formatu EPS
Używaj EPS, gdy wymaga tego dalszy etap procesu: starszy workflow prepress, specyfikacja plików drukarni lub paczka materiałów brandingowych, która zawsze go zawierała. W tych ramach EPS działa dokładnie tak jak dotąd.
Dla nowych projektów lepiej wybierz PDF lub SVG. PDF jest bezpośrednim następcą PostScriptu, zachowuje tę samą wierność, poprawnie wyświetla podgląd wszędzie i jest znacznie bezpieczniejszy w przetwarzaniu; SVG jest lepszym wyborem w sieci. EPS praktycznie nie obsługuje przezroczystości, jego podgląd może nie zgadzać się z tym, co faktycznie się wydrukuje, a wykonywanie programu w PostScripcie z nieznanego źródła nigdy nie było komfortowym rozwiązaniem.