Το AVI σημαίνει Audio Video Interleave. Η Microsoft το παρουσίασε το 1992 ως μέρος του Video for Windows, του λογισμικού που έκανε για πρώτη φορά την αναπαραγωγή βίντεο κάτι φυσιολογικό για έναν επιτραπέζιο υπολογιστή. Για το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης δεκαετίας ήταν απλώς αυτό που σήμαινε "αρχείο βίντεο" στα Windows, και τεράστιες ποσότητες υλικού αποθηκεύτηκαν σε αυτό: κασέτες από κάμερες που μεταφέρθηκαν σε δίσκο, τηλεοπτικές εγγραφές, τα πρώτα downloads από το web, καταγραφές οθόνης. Νεότερα containers το έχουν αντικαταστήσει για οτιδήποτε σύγχρονο, αλλά αρχεία AVI συνεχίζουν να εμφανίζονται κάθε φορά που κάποιος ανοίγει έναν παλιό σκληρό δίσκο ή έναν φάκελο με οικογενειακά βίντεο.
Πώς είναι δομημένο ένα αρχείο AVI
Το AVI βασίζεται στο RIFF, μια γενικής χρήσης δομή της Microsoft που χωρίζει ένα αρχείο σε τμήματα (chunks) με ετικέτες. Μια λίστα επικεφαλίδων περιγράφει την ταινία ως σύνολο και κάθε ροή μέσα σε αυτήν, ένα μεγάλο τμήμα movi περιέχει τα πραγματικά δεδομένα ήχου και βίντεο σε εναλλασσόμενα κομμάτια και ένα ευρετήριο στο τέλος καταγράφει πού ξεκινάει κάθε κομμάτι ώστε ο player να μπορεί να πηδάει στο σημείο που θέλει. Το ίδιο το container δεν κάνει καμία συμπίεση. Κάθε ροή δηλώνει το codec της με έναν κωδικό τεσσάρων χαρακτήρων, και αυτοί οι κωδικοί είναι ο λόγος που παλιά αρχεία AVI μερικές φορές αρνούνται να παίξουν: ετικέτες όπως DX50 ή XVID αντιστοιχούν σε λογισμικό συμπίεσης που ο υπολογιστής μπορεί να μην έχει πια εγκατεστημένο.
Δύο σχεδιαστικές αποφάσεις γερνούν το φορμά. Το AVI προϋποθέτει σταθερό frame rate, εκφρασμένο σε microseconds ανά καρέ, οπότε δεν έχει φυσικό τρόπο να αποθηκεύσει μεταβλητό frame rate ή τα timestamps ανά καρέ στα οποία βασίζεται το σύγχρονο βίντεο από κινητά, και η απόκλιση ήχου είναι ένα γνώριμο παράπονο. Έχει επίσης χτιστεί με ένα όριο μεγέθους, το οποίο η μεταγενέστερη επέκταση OpenDML έπρεπε να παρακάμψει ώστε τα αρχεία να μπορούν να ξεπερνούν μερικά gigabytes. Το AVI δεν έχει ουσιαστική υποστήριξη για κεφάλαια και καμία για υπότιτλους ως ξεχωριστό track, γι' αυτό οι υπότιτλοι για ταινίες AVI σχεδόν πάντα έρχονται ως ξεχωριστό αρχείο δίπλα στο βίντεο.
Τι μεταδεδομένα περιέχει ένα αρχείο AVI
Εδώ είναι το ειλικρινές σημείο: το AVI περιέχει πολύ λίγα μεταδεδομένα. Δεν υπάρχει κάποιο τυπικό σημείο σε ένα AVI για το μοντέλο της κάμερας ή για συντεταγμένες GPS, αν και ορισμένες κάμερες προσθέτουν δικά τους δεδομένα EXIF. Όσα μπορεί να σας δείξει μια αναφορά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.
Τα τεχνικά στοιχεία προέρχονται από τις επικεφαλίδες και υπάρχουν πάντα: πλάτος και ύψος, frame rate, συνολικός αριθμός καρέ, διάρκεια, αριθμός ροών, ο κωδικός του codec για καθεμία από αυτές και, για τον ήχο, ο ρυθμός δειγματοληψίας, ο αριθμός καναλιών και το bit rate.
Οι περιγραφικές ετικέτες, όταν υπάρχουν, βρίσκονται σε ένα προαιρετικό τμήμα πληροφοριών RIFF του οποίου τα πεδία έχουν ονόματα τεσσάρων γραμμάτων. Αυτές που είναι πιο πιθανό να δείτε είναι ο τίτλος, ο καλλιτέχνης, ένα σχόλιο, η ένδειξη πνευματικών δικαιωμάτων, το είδος, το θέμα, η ημερομηνία δημιουργίας και το όνομα του λογισμικού που έγραψε το αρχείο. Πολλά αρχεία AVI δεν έχουν καμία από αυτές. Ορισμένα προγράμματα επεξεργασίας της Adobe ενσωματώνουν ένα πακέτο XMP, ένα δομημένο μπλοκ κειμένου που περιέχει τίτλο, δημιουργό, πνευματικά δικαιώματα και ιστορικό επεξεργασίας, σε ένα τμήμα δικής τους επινόησης. Μερικοί κατασκευαστές καμερών πρόσθεσαν επίσης ιδιωτικά τμήματα που γενικής χρήσης εφαρμογές δεν μπορούν να ονομάσουν, οπότε μια αναφορά μπορεί να καταγράφει κάτι που δεν μπορεί να ερμηνεύσει.
Για εσάς ως αναγνώστη αυτό σημαίνει κυρίως ένα καλό νέο και μία επιφύλαξη. Ένα AVI δύσκολα θα διαρρεύσει την τοποθεσία σας ή τη συσκευή σας. Όμως το πεδίο του λογισμικού και η ημερομηνία δημιουργίας εξακολουθούν να δείχνουν πότε δημιουργήθηκε το αρχείο και από τι, και οποιοσδήποτε τίτλος ή σχόλιο πληκτρολογήθηκε πριν χρόνια παραμένει αποθηκευμένος εκεί.
Πότε το AVI εξακολουθεί να έχει νόημα
Κρατήστε ένα AVI ως έχει όταν το αρχείο είναι ένα πρωτότυπο που θέλετε να διατηρήσετε αμετάβλητο ή όταν κάποιο παλιότερο λογισμικό διαβάζει μόνο αυτό το φορμά. Το AVI εξακολουθεί επίσης να χρησιμοποιείται για lossless καταγραφή, καθώς ένα lossless codec μέσα σε ένα AVI παράγει ένα μεγάλο αρχείο που δεν έχει απορρίψει κανένα δεδομένο.
Για οτιδήποτε θέλετε να δείτε, να στείλετε ή να ανεβάσετε, το MP4 είναι η πρακτική αντικατάσταση: πολύ μικρότερο στο ίδιο επίπεδο ποιότητας, αναπαράγεται παντού και μπορεί να κρατήσει τις πληροφορίες χρονισμού που το AVI δεν μπορεί. Το MKV είναι η καλύτερη επιλογή αν το υλικό έχει πολλές γλώσσες ήχου ή tracks υποτίτλων που θέλετε μέσα σε ένα αρχείο. Η μετατροπή σημαίνει επανασυμπίεση, κάτι που κοστίζει λίγη ποιότητα, γι' αυτό κρατήστε το πρωτότυπο αν σας ενδιαφέρει.