AVI to skrót od Audio Video Interleave. Microsoft wprowadził ten format w 1992 roku jako część Video for Windows, oprogramowania, które po raz pierwszy uczyniło odtwarzanie wideo normalnym zadaniem dla komputera stacjonarnego. Przez większość następnej dekady był po prostu domyślnym formatem plików wideo w systemie Windows i zapisano w nim ogromne ilości materiału: zgrywane na dysk taśmy z kamkorderów, nagrania telewizyjne, wczesne pobrania z internetu, nagrania ekranu. Nowsze kontenery zastąpiły go we współczesnych zastosowaniach, ale pliki AVI wciąż się pojawiają, gdy ktoś otwiera stary dysk twardy albo folder z rodzinnymi nagraniami.
Jak jest zbudowany plik AVI
AVI jest zbudowany na RIFF, ogólnej strukturze Microsoftu, która dzieli plik na oznaczone fragmenty. Lista nagłówków opisuje film jako całość oraz każdy strumień w środku, duży fragment movi zawiera właściwe dane audio i wideo w naprzemiennych częściach, a indeks na końcu wylicza, gdzie zaczyna się każdy fragment, aby odtwarzacz mógł się po nim swobodnie poruszać. Sam kontener nie wykonuje kompresji. Każdy strumień identyfikuje swój kodek czteroznakowym kodem i to właśnie te kody sprawiają, że stare pliki AVI czasem odmawiają odtwarzania: oznaczenia takie jak DX50 czy XVID wskazują na oprogramowanie kompresujące, którego komputer może już nie mieć zainstalowanego.
Dwie decyzje projektowe sprawiły, że format się zestarzał. AVI zakłada stałą liczbę klatek na sekundę, wyrażoną w mikrosekundach na klatkę, więc nie ma naturalnego sposobu zapisu zmiennej liczby klatek ani znaczników czasu dla każdej klatki, na których opiera się współczesne wideo z telefonu, a rozjeżdżanie się dźwięku to znana wada. Został też zaprojektowany z ograniczeniem rozmiaru, które późniejsze rozszerzenie OpenDML musiało obejść, aby pliki mogły rosnąć powyżej kilku gigabajtów. AVI praktycznie nie obsługuje rozdziałów i w ogóle nie obsługuje napisów jako osobnej ścieżki, dlatego napisy do filmów w AVI prawie zawsze występują jako oddzielny plik obok wideo.
Jakie metadane zawiera plik AVI
To jest ta szczera część: AVI przenosi bardzo niewiele. W AVI nie ma standardowego miejsca na model aparatu ani współrzędne GPS, chociaż niektóre kamery dodają własne dane EXIF. To, co raport może Ci powiedzieć, dzieli się na dwie grupy.
Dane techniczne pochodzą z nagłówków i są zawsze obecne: szerokość i wysokość, liczba klatek na sekundę, łączna liczba klatek, czas trwania, liczba strumieni, kod kodeka dla każdego z nich, a dla audio częstotliwość próbkowania, liczba kanałów i bitrate.
Znaczniki opisowe, jeśli w ogóle istnieją, znajdują się w opcjonalnym bloku informacji RIFF, którego pola mają czteroliterowe nazwy. Najczęściej spotykane to tytuł, wykonawca, komentarz, informacja o prawach autorskich, gatunek, temat, data utworzenia i nazwa oprogramowania, które zapisało plik. W wielu plikach AVI nie ma żadnego z nich. Niektóre programy montażowe Adobe osadzają pakiet XMP, ustrukturyzowany blok tekstu zawierający tytuł, autora, prawa autorskie i historię edycji, w osobnym, własnym fragmencie. Kilku producentów kamer dodało też prywatne fragmenty, których ogólne aplikacje nie potrafią nazwać, więc raport może wypisać coś, czego nie umie zinterpretować.
Dla ciebie jako czytelnika oznacza to głównie dobrą wiadomość i jedno zastrzeżenie. AVI raczej nie ujawnia twojej lokalizacji ani urządzenia. Pole z nazwą oprogramowania i data utworzenia wciąż jednak pokazują, kiedy plik powstał i co go utworzyło, a każdy tytuł czy komentarz wpisany lata temu nadal tam jest.
Kiedy AVI wciąż ma sens
Pozostaw AVI bez zmian, gdy plik jest oryginałem, który chcesz zachować w niezmienionej formie, albo gdy starsze oprogramowanie odczyta tylko ten format. AVI jest też nadal używany do bezstratnego przechwytywania, ponieważ bezstratny kodek wewnątrz AVI tworzy duży plik, w którym nic nie zostało odrzucone.
Do wszystkiego, co chcesz oglądać, wysyłać lub przesyłać, praktycznym zamiennikiem jest MP4: znacznie mniejszy przy tej samej jakości, odtwarzany wszędzie i zdolny przechowywać informacje o czasie, których AVI nie obsługuje. MKV będzie lepszym wyborem, jeśli materiał ma kilka wersji językowych dźwięku lub ścieżek napisów, które chcesz mieć w jednym pliku. Konwersja oznacza ponowną kompresję, co obniża jakość choćby minimalnie, dlatego zachowaj oryginał, jeśli ma dla ciebie znaczenie.