AAC, yani Advanced Audio Coding (Gelişmiş Ses Kodlama), MP3'ten sonra gelen ve onu değiştirmek için tasarlanan kayıplı ses sıkıştırmasıdır. 1990'larda Fraunhofer IIS, Dolby, AT&T, Sony ve Nokia dahil bir grup şirket tarafından geliştirildi ve Moving Picture Experts Group tarafından önce MPEG-2, ardından MPEG-4 standartlarının bir parçası olarak yayımlandı. Farkında olmadan neredeyse her gün dinliyorsunuz: AAC, çoğu video dosyasındaki, sayısal yayıncılıktaki, yayın (streaming) uygulamalarındaki ve çevrimiçi mağazalardan satın alınan neredeyse her şarkıdaki sestir.
Bir codec, dosya formatı değil
AAC hakkında anlamanız gereken şey budur ve gerisini de açıklar. AAC bir codec, yani sesi sıkıştırma ve açma yöntemidir. Aslında bir saklama biçimi değildir. MP3 gibi kayıplıdır; sesi kısa bloklara ayırır, frekanslara dönüştürür ve dinleyenin muhtemelen duymayacağı kısımları atar. Ancak bunu daha büyük ve esnek bloklarla ve daha iyi araçlarla yapar, bu nedenle genellikle aynı bitrate değerinde MP3'ten daha iyi ses verir. Birkaç profil vardır: sıradan AAC-LC günlük kullanılan profildir; HE-AAC ise yüksek frekansları ayrı ayrı yeniden oluşturur ve çok düşük bitrate değerlerinde bile ayakta kalır.
Yalnızca bir codec olduğu için, AAC sesi genellikle akışları ve etiketleri nasıl düzenleyeceğini bilen bir kapsayıcı içinde taşınır. Bu kapsayıcı genellikle MP4'tür; bu yüzden çoğu AAC müzik dosyası .aac yerine .m4a uzantısıyla biter. Gerçekten .aac ile biten bir dosya ise genellikle ham bir Audio Data Transport Stream'dir: arka arkaya gelen AAC çerçevelerinden başka bir şey değildir ve her birinin profil, örnekleme hızı ve kanal düzenini belirten küçük bir başlığı vardır. Çalınabilir, kesilip birleştirilebilir, ancak sesin ötesinde bir yapısı yoktur.
Bir AAC dosyasında hangi meta veriler bulunur
Ham bir akış için dürüst cevap, neredeyse hiçtir. İçinde başlık, sanatçı ya da tarih saklanacak bir yer yoktur. Çerçeve başlıkları yalnızca sesin nasıl çözüleceğini tanımlar ve başka bir şey içermez; bu yüzden ham bir AAC dosyası için oluşturulan bir meta veri raporu, profil, örnekleme hızı, kanal sayısı ve uzunluk dışında pek bir şey göstermeyebilir. Bu, rapordaki bir eksiklik değildir. Dosyanın içinde gerçekten başka hiçbir şey yoktur.
Bu tabloyu karmaşıklaştıran iki şey var. Birincisi, bazı yazılımlar, MP3'ün de kullandığı ID3v2 etiketini bir AAC akışının başına ekler. Bu, standardın bir parçası olmaktan çok bir uzlaşıdır; ancak işe yarar, bu yüzden yine de başlık, sanatçı, albüm, kapak görseli ve kodlayıcı adı görebilirsiniz. Bazen aynı şekilde bir APE etiketi de kullanılır. İkincisi ve çok daha yaygın olanı, insanların AAC dosyası dediği şeyin aslında bir MP4 dosyası olmasıdır. Bu durumda meta veriler kapsayıcıya aittir ve oldukça fazladır: başlık, sanatçı, albüm sanatçısı, parça numarası, yıl, tür, besteci, yorum, kapak görseli ve kodlama aracı için iTunes tarzı alanlar ile kapsayıcı başlığında oluşturulma ve değiştirilme zaman damgaları bulunur.
Gizlilik sizin için önemliyse bu ayrım kritik önemdedir. Ham bir AAC akışı sizle ilgili neredeyse hiçbir bilgi sızdırmaz. MP4 sarmalayıcı ise dosyayı oluşturan yazılımın adını, birisinin yazdığı bir yorumu ve satın alınmış bir parça söz konusu olduğunda satın alma hesabının e-posta adresini, hesap sahibinin adını ve satın alma tarihini taşıyabilir. Bu yüzden bir AAC dosyasının neyi ortaya çıkardığını merak etmeden önce, aslında ne olduğunu öğrenin. Bir meta veri raporu, ham bir akışa mı yoksa bir kapsayıcıya mı baktığınızı size söyler.
AAC ne zaman kullanılır
AAC'yi, makul boyutta iyi ses veren kayıplı ses istiyorsanız ve bunun sıradan telefonlarda, tarayıcılarda, arabalarda ve televizyonlarda çalınmasını istiyorsanız kullanın. MP3 ile karşılaştırıldığında, aynı bit sayısında daha iyi kalite sunar ve daha fazla kanal ve örnekleme hızını destekler. Opus ile karşılaştırıldığında düşük bitrate değerlerinde verimlilikte geride kalır, ancak donanım desteğinde öne çıkar. Ve dosyayı herhangi bir şekilde etiketlemek istiyorsanız, etiketlerin bulunabileceği tek yer burası olduğu için, AAC sesini ham bir akış olarak tutmak yerine bir MP4 kapsayıcı içinde .m4a olarak saklayın.