AAC, atau Advanced Audio Coding, ialah pemampatan audio lossy yang muncul selepas MP3 dan bertujuan untuk menggantikannya. Ia dibangunkan pada tahun 1990-an oleh sekumpulan syarikat termasuk Fraunhofer IIS, Dolby, AT&T, Sony dan Nokia, dan diterbitkan oleh Moving Picture Experts Group sebagai sebahagian daripada piawaian MPEG-2 dan kemudian MPEG-4. Anda hampir pasti mendengarnya setiap hari tanpa sedar: AAC ialah bunyi dalam kebanyakan fail video, dalam penyiaran digital, dalam app penstriman dan dalam hampir setiap lagu yang dibeli daripada kedai dalam talian.
Codec, bukan format fail
Inilah perkara penting untuk difahami tentang AAC, dan ia menerangkan segala yang lain. AAC ialah satucodec, kaedah untuk memampat dan menyahmampat bunyi. Ia bukan benar-benar cara untuk menyimpannya. Seperti MP3, ia bersifat lossy, membahagikan audio kepada blok pendek, menukarnya kepada frekuensi dan membuang perkara yang tidak mungkin didengar pendengar, tetapi ia melakukannya dengan blok yang lebih besar dan lebih fleksibel serta alat yang lebih baik, jadi secara umum ia kedengaran lebih baik daripada MP3 pada kadar bit yang sama. Beberapa profil wujud: AAC-LC biasa digunakan setiap hari, manakala HE-AAC membina semula frekuensi tinggi secara berasingan dan kekal baik pada kadar bit yang sangat rendah.
Oleh sebab ia hanya sebuah codec, audio AAC biasanya dihantar dalam satu bekas yang tahu cara mengurus strim dan tag. Bekas itu biasanya MP4, sebab itulah kebanyakan fail muzik AAC berakhir dengan .m4a dan bukannya .aac. Fail yang betul-betul berakhir dengan .aac biasanya ialah Audio Data Transport Stream kosong: hanya rangka AAC satu demi satu, setiap satunya dengan pengepala kecil yang memberikan profil, kadar sampel dan susun atur saluran. Ia boleh dimainkan, dan boleh dipotong serta digabungkan, tetapi ia tidak mempunyai sebarang struktur selain audio.
Metadata yang dibawa oleh fail AAC
Jawapan jujur, untuk strim mentah, ialah hampir tiada. Tiada ruang di dalamnya untuk tajuk, artis atau tarikh. Pengepala rangka hanya menerangkan cara menyahkod audio dan tidak lebih daripada itu, jadi laporan metadata pada fail AAC kosong mungkin hanya menunjukkan profil, kadar sampel, bilangan saluran dan tempoh. Itu bukan jurang dalam laporan. Memang tiada apa-apa lagi dalam fail tersebut.
Dua perkara merumitkan keadaan itu. Pertama, sesetengah perisian melekatkan tag ID3v2, jenis yang sama digunakan oleh MP3, pada bahagian hadapan strim AAC. Ia satu konvensyen dan bukannya sebahagian daripada piawaian, tetapi ia berfungsi, jadi anda mungkin melihat tajuk, artis, album, kulit album dan nama pengekod. Kadangkala tag APE digunakan dengan cara yang sama. Kedua, dan jauh lebih kerap, apa yang orang panggil fail AAC sebenarnya ialah fail MP4. Dalam kes itu metadata milik bekas, dan ada banyak: entri gaya iTunes untuk tajuk, artis, artis album, nombor trek, tahun, genre, komposer, ulasan, karya seni dan alat pengekodan, serta cop masa penciptaan dan pengubahsuaian dalam pengepala bekas.
Perbezaan itu penting jika anda mengambil berat tentang privasi. Strim AAC kosong hampir tidak mendedahkan apa-apa tentang anda. Pembungkus MP4 boleh membawa nama perisian yang menghasilkan fail, ulasan yang ditaip seseorang, dan untuk trek yang dibeli, alamat emel akaun pembeli, nama pemegang akaun dan tarikh pembelian. Jadi sebelum mempersoalkan apa yang didedahkan oleh fail AAC, ketahui dahulu apakah ia sebenarnya. Laporan metadata memberitahu sama ada anda sedang melihat strim mentah atau bekas.
Bila untuk menggunakan AAC
Gunakan AAC apabila anda mahukan audio lossy yang kedengaran baik pada saiz fail yang sederhana dan masih boleh dimainkan pada telefon, pelayar, kereta dan televisyen biasa. Berbanding MP3 ia memberikan kualiti lebih baik untuk bilangan bit yang sama serta menyokong lebih banyak saluran dan kadar sampel. Berbanding Opus ia kurang cekap pada kadar bit rendah, tetapi menang dari segi sokongan perkakasan. Dan jika anda bercadang untuk meletakkan tag pada fail, simpan audio AAC dalam bekas MP4 sebagai .m4a dan bukannya mengekalkan strim mentah, kerana itu satu-satunya tempat tag boleh disimpan.