Το MOV είναι η μορφή ταινίας QuickTime, που παρουσιάστηκε από την Apple το 1991 με την πρώτη έκδοση του QuickTime. Ήταν από τις πρώτες μορφές που μπορούσαν να περιέχουν συγχρονισμένο βίντεο, ήχο και άλλα δεδομένα με χρονισμό σε ένα μόνο αρχείο, και ήταν τόσο καλά σχεδιασμένο ώστε η MPEG το υιοθέτησε αργότερα ως αφετηρία για το ISO Base Media File Format, πάνω στο οποίο βασίζεται το MP4. Αυτή η ιστορία έχει πρακτική σημασία: ένα MOV και ένα MP4 είναι δομικά πολύ συγγενείς. Το MOV παραμένει η εγγενής μορφή εγγραφής των iPhone και iPad και η μορφή εργασίας των προγραμμάτων επεξεργασίας της Apple, οπότε οι περισσότεροι το συναντούν είτε κατευθείαν από το κινητό είτε όταν βγαίνει από ένα πρόγραμμα επεξεργασίας.
Πώς είναι δομημένο ένα αρχείο MOV
Το MOV είναι ένα container: το κουτί, όχι η συμπίεση. Η εικόνα και ο ήχος μέσα συμπιέζονται από έναν codec, και ο codec που θα βρείτε λέει πολλά για το από πού προήλθε το αρχείο. Το βίντεο από ένα σύγχρονο iPhone είναι συνήθως H.264 ή HEVC με ήχο AAC, και τα δύο με απώλειες. Αρχεία που προέρχονται από σουίτες επεξεργασίας είναι συχνά ProRes, ένας codec σχεδιασμένος να αντέχει επανειλημμένη επεξεργασία και αποθήκευση με ελάχιστη ορατή απώλεια, με αντάλλαγμα πολύ μεγαλύτερα αρχεία. Το MOV μπορεί επίσης να περιέχει κανάλι άλφα για διαφάνεια και ξεχωριστό timecode track, κάτι που το κρατά δημοφιλές σε επαγγελματική χρήση.
Η εσωτερική δομή είναι ένα δέντρο από blocks που η Apple ονομάζει atoms, το καθένα σημειωμένο με τέσσερις χαρακτήρες. Το moov είναι το ευρετήριο ολόκληρης της ταινίας, το mdat περιέχει το ίδιο το media και κάθε track έχει το δικό του υποδέντρο με μια κεφαλίδα και ένα σύνολο πινάκων που αντιστοιχούν τον χρόνο σε θέσεις byte. Επειδή το ευρετήριο είναι ξεχωριστό από τα δεδομένα, ένα MOV μπορεί να αναφέρεται σε media χωρίς να το αντιγράφει, και το κόψιμο ενός clip μπορεί να είναι θέμα επανεγγραφής πινάκων αντί για επανασυμπίεση εικόνας.
Τι μεταδεδομένα περιέχει ένα αρχείο MOV
Τα metadata ενός MOV αποθηκεύονται σε atoms, και μια εγγραφή από κινητό είναι από τα πιο πλούσια αρχεία βίντεο που θα δείτε.
- Η κεφαλίδα της ταινίας περιέχει τις ημερομηνίες δημιουργίας και τροποποίησης. Το QuickTime τις μετρά σε δευτερόλεπτα από την 1η Ιανουαρίου 1904, οπότε ένα κακογραμμένο αρχείο μερικές φορές εμφανίζει ημερομηνία σε εκείνη τη χρονιά.
- Οι κεφαλίδες των καναλιών δίνουν διαστάσεις, διάρκεια και έναν πίνακα μετασχηματισμού που καταγράφει την περιστροφή, με τον οποίο ένα τηλέφωνο σημειώνει ένα κλιπ που έχει ληφθεί σε κατακόρυφο προσανατολισμό. Η κεφαλίδα πολυμέσων κάθε καναλιού προσθέτει έναν κωδικό γλώσσας.
- Ένα user data atom περιέχει τα κλασικά tags του QuickTime, των οποίων τα ονόματα ξεκινούν με το σύμβολο πνευματικών δικαιωμάτων: τίτλος, δημιουργός, καλλιτέχνης, σχόλιο, δικαιώματα, περιγραφή και το λογισμικό που έγραψε το αρχείο.
- Οι συσκευές Apple προσθέτουν το δικό τους σύνολο κλειδιών που καλύπτουν τον κατασκευαστή της κάμερας, το μοντέλο της κάμερας, την έκδοση iOS, μια ημερομηνία δημιουργίας που περιλαμβάνει τη ζώνη ώρας και την τοποθεσία εγγραφής ως γεωγραφικό πλάτος και μήκος.
- Ένα clip από iPhone συνήθως φέρει επίσης ένα timed metadata track, ένα κρυφό stream που καταγράφει τις μετρήσεις των αισθητήρων παράλληλα με την εικόνα, αντί μόνο μία φορά για ολόκληρο το αρχείο.
- Λογισμικό της Adobe μπορεί να προσθέσει ένα XMP packet, ένα δομημένο block κειμένου που επαναλαμβάνει τίτλο, δημιουργό, πνευματικά δικαιώματα και ιστορικό επεξεργασίας.
Ο κατασκευαστής της κάμερας, το μοντέλο, η έκδοση λογισμικού, η ζώνη ώρας και οι συντεταγμένες είναι όλα προσωπικές πληροφορίες. Μαζί λένε πού ήσασταν, πότε και τι κρατούσατε. Αυτά είναι τα πεδία που πρέπει να αφαιρείτε πριν ένα clip που τραβήχτηκε με το δικό σας κινητό βγει οπουδήποτε δημόσια.
Πότε να χρησιμοποιείτε MOV αντί για MP4
Κρατήστε το MOV όσο εργάζεστε: είναι η μορφή με την οποία τα εργαλεία της Apple λειτουργούν καλύτερα, μεταφέρει ProRes, διαφάνεια και timecode και αντέχει έναν κύκλο επεξεργασίας καλύτερα από ένα έντονα συμπιεσμένο αρχείο παράδοσης. Μετατρέψτε σε MP4 όταν τελειώσετε και το αρχείο πρέπει να ταξιδέψει, επειδή το MP4 παίζει σε περισσότερες συσκευές και προγράμματα περιήγησης με λιγότερα προβλήματα. Όταν και τα δύο χρησιμοποιούν H.264 ή HEVC, η μετατροπή μπορεί να είναι ένα απλό remux, που αλλάζει μόνο το wrapper και αφήνει την εικόνα ανέγγιχτη.