WMV to skrót od Windows Media Video, rodziny formatów kompresji wideo opracowanej przez Microsoft jako następcę wcześniejszych rozwiązań wideo dla Windows. Pojawił się w momencie, gdy wideo w internecie zaczynało działać, a Microsoft chciał formatu, który dobrze streamował przez modem, odtwarzał się na każdym komputerze z Windows i mógł być zabezpieczony przez sprzedawcę nagrania. Ostatnia wersja, WMV 9, została później zgłoszona do organizacji standaryzującej i opublikowana jako VC-1, który trafił także na płyty Blu-ray. Dziś pliki WMV spotyka się głównie w starszych materiałach: nagraniach wykonanych aplikacjami Windows, filmach szkoleniowych i korporacyjnych, materiałach z ówczesnych kamer i w pobranych plikach kupionych w sklepie Windows Media.
Jak zbudowany jest plik WMV
Warto znać tu jedno rozróżnienie, bo wyjaśnia sporo zamieszania. WMV to kodek, czyli sposób kompresji obrazu. Kontener, który go zawiera, to ASF, Advanced Systems Format, zaprojektowany przez Microsoft z myślą o streamingu. Pliki z wideo w środku mają rozszerzenie .wmv, a te tylko z dźwiękiem rozszerzenie .wma, przy czym pod spodem oba są tym samym rodzajem pliku.
ASF jest zbudowany z obiektów, z których każdy jest identyfikowany długim unikatowym numerem, a nie czytelną nazwą. Nagłówek na początku opisuje plik i każdy strumień w środku; po nim następuje obiekt danych zawierający multimedia pocięte na pakiety o stałym rozmiarze z informacją o czasie; obiekty indeksu na końcu pozwalają odtwarzaczowi przewijać. Pakietyzacja multimediów sprawiła, że ASF dobrze nadawał się do streamingu, bo serwer mógł wysyłać pakiety w miarę potrzeby, a odtwarzacz mógł odtworzyć się po utracie któregoś z nich. Kompresja jest stratna, a WMV został dostrojony do niskich przepływności, dlatego stare klipy WMV często wyglądają miękko po rozciągnięciu na nowoczesny ekran.
Jakie metadane zawiera plik WMV
ASF ma porządnie zaprojektowane metadane, więc WMV może przekazywać całkiem sporo informacji.
- Obiekt właściwości pliku przechowuje datę utworzenia, rozmiar pliku, czas trwania, liczbę pakietów i maksymalną przepływność.
- Obiekt opisu zawartości przechowuje pięć klasycznych pól: tytuł, autor, prawa autorskie, opis i ocenę.
- Rozszerzony obiekt opisu przechowuje swobodne pary nazwa-wartość. Własne nazwy Microsoftu mają przedrostki i obejmują tytuł albumu, gatunek, rok, numer ścieżki, wydawcę, dostawcę, ustawienia kodowania oraz nazwę i wersję aplikacji, która utworzyła plik. Można tu również osadzić okładkę.
- Każdy strumień ma własny obiekt właściwości z nazwą kodeka, rozdzielczością, liczbą klatek na sekundę, częstotliwością próbkowania dźwięku i liczbą kanałów.
W WMV nie ma bloku EXIF ani standardowego pola GPS, więc lokalizacja zwykle nie jest częścią obrazu. Osobiste ślady to nazwa autora, data utworzenia i aplikacja kodująca, które razem mówią, kto stworzył plik, kiedy i przy użyciu czego.
Warto zrozumieć jedno dodatkowe pole. ASF obsługuje zarządzanie prawami cyfrowymi (DRM), a chroniony plik zawiera obiekt szyfrowania z nazwą serwera licencji, z którym chce się połączyć. Jeśli raport pokazuje ten obiekt, plik nie jest zwykłym nagraniem wideo: potrzebuje licencji, której komputer może już nie być w stanie uzyskać, a żadna aplikacja do konwersji nie może zgodnie z prawem jej usunąć. To typowy powód, dla którego stare kupione WMV odmawia odtwarzania.
Kiedy WMV nadal ma sens
Prawie nigdy w przypadku nowych plików. WMV miał sens, gdy domyślnym odtwarzaczem był Windows Media Player, a przepustowość łącza była ograniczona. Obsługa poza Windows zawsze była niepełna, telefony i przeglądarki z reguły go nie odtwarzają, a nowoczesne kodeki zapewniają lepszą jakość na megabajt.
Alternatywą jest MP4 z H.264, który działa praktycznie wszędzie i lepiej kompresuje. Skonwertuj WMV, gdy chcesz go dalej oglądać lub udostępniać, zachowaj oryginał, jeśli to jedyna kopia, i najpierw sprawdź obecność obiektu szyfrowania, bo chronionego pliku nie da się przekonwertować.