Szybkość transmisji bitów, czasem zapisywana jako bitrate, to ilość danych, jaką plik zużywa na każdą sekundę dźwięku lub obrazu. Jest to jedna liczba, która najlepiej wyjaśnia, dlaczego jeden plik brzmi lepiej od innego i dlaczego jest większy.
Gdzie to znajdziesz i skąd to pochodzi
Każdy plik audio ma swoją wartość: MP3, AAC, M4A, WAV, FLAC, OGG. Każdy plik wideo również, przy czym zwykle ma osobny bitrate dla obrazu i dla dźwięku. O wartości najczęściej decyduje enkoder w momencie tworzenia pliku, co w praktyce oznacza preset eksportu w Twoim programie do edycji, aplikację nagrywającą w Twoim telefonie, kamerę albo serwis, z którego plik został pobrany. Niektóre formaty, takie jak FLAC, nie zapisują tej wartości, więc program odczytujący plik oblicza ją sam. To nie jest coś, co człowiek wpisuje ręcznie.
Raporty często pokazują więcej niż jedną szybkość bitową: osobno dla każdego strumienia i dla całego pliku. Wartość całkowita to suma strumieni plus niewielki narzut wymagany przez sam kontener.
Jednostki i typowe wartości
Dane mierzy się w bitach, a czas w sekundach, więc jednostką są bity na sekundę, zapisywane jako bit/s lub bps. Większe liczby dostają przedrostek: kilobit na sekundę (kbit/s lub kbps) to tysiąc bitów, megabit na sekundę (Mbit/s) to milion. Zwracaj uwagę na wielkość litery b, bo małe b oznacza bity, a duże B oznacza bajty, a jeden bajt to osiem bitów. Strumień o przepływności 1 Mbit/s przesyła 125 kilobajtów danych w każdej sekundzie.
128 kbit/si192 kbit/s- typowe pliki muzyczne MP3 i AAC1411 kbit/s- nieskompresowane stereo w jakości płyty CD5000 kbit/s- typowa wartość dla strumienia obrazu w wideo wysokiej rozdzielczości
Plik może utrzymywać stałą przepływność (constant bit rate) albo pozwolić jej rosnąć i spadać w zależności od złożoności materiału (variable bit rate). Dla pliku o zmiennej przepływności raport zwykle podaje wartość średnią, a niektóre takie pliki w ogóle nie deklarują bitrate, co jest normalne, a nie oznacza błędu.
Jakość, rozmiar pliku i odtwarzanie
W przypadku stratnego kodeka, takiego jak MP3 lub AAC, szybkość bitowa to budżet, jakim dysponował enkoder. Im więcej danych może zużyć na sekundę, tym mniej musi wyrzucić, więc ogólnie im wyższa szybkość bitowa, tym lepszy efekt. MP3 w 192 kbit/s brzmi wyraźnie lepiej niż to samo nagranie w 32 kbit/s. Podobnie jest z obrazem w wideo: przy zbyt niskiej przepływności szczegółowe lub szybkie sceny stają się klockowate i rozmyte. Zyski spłaszczają się przy najwyższych wartościach, a dla formatów bezstratnych, takich jak FLAC lub zwykły dźwięk PCM w pliku WAV, szybkość bitowa po prostu odzwierciedla treść, więc w ogóle nie jest pokrętłem jakości.
Szybkość bitowa decyduje też o rozmiarze pliku, niemal czysto arytmetycznie: przepływność pomnożona przez czas trwania. Audio w 192 kbit/s to 1,44 megabajta na minutę, więc godzina takiego dźwięku to około 86 megabajtów, niezależnie od zawartości. To ten kompromis, który trzeba rozważyć, gdy plik ma zmieścić się w limicie przesyłania lub być odtwarzany w streamingu przy wolnym łączu. To pole nie zawiera żadnych danych osobistych o Tobie.