Głębia bitowa mówi, ile miejsca plik przeznacza na każdy fragment informacji o kolorze, który zapisuje. Więcej bitów oznacza drobniejsze kroki między jednym odcieniem a następnym. Mniej bitów oznacza, że plik musi zaokrąglać kolory do najbliższej wartości, jaką potrafi opisać.
Które pliki mają głębię bitową
Głębia bitowa, znana także jako głębia koloru, pojawia się w obrazach bitmapowych i w wideo. Obejmuje to pliki JPEG, PNG, TIFF, BMP, GIF oraz RAW z aparatu, a także strumień wideo wewnątrz formatów takich jak MP4 i MOV. Wartość jest ustalana przez to, co plik wytworzyło: aparat lub skaner, który go zarejestrował, albo program, który go zapisał lub wyeksportował. Nie można jej wpisać ręcznie, a zmiana wymaga ponownego zapisania pliku.
W zależności od pola liczba opisuje albo pojedynczy piksel jako całość, albo jeden składnik koloru tego piksela. Niektóre raporty podają ją na kanał, jako 8 8 8 dla czerwonego, zielonego i niebieskiego składnika zdjęcia. Inne sumują te wartości i pokazują łączną, 24. Pliki audio używają tego samego słowa do innego pomiaru: tam głębia bitowa 16 lub 24 opisuje dokładność pomiaru każdej próbki dźwięku, a nie koloru.
Co oznaczają te liczby
Ta wartość określa liczbę tonów, które plik potrafi opisać. Im wyższa liczba, tym więcej tonów i płynniejsze przejścia między nimi. Typowe wartości to:
1- tylko dwa tony, czysta czerń i biel, jak w skanach TIFF w stylu faksu8- 256 tonów, typowe dla obrazu w skali szarości lub obrazu z ustaloną paletą kolorów24- po 8 bitów dla czerwieni, zieleni i błękitu, co daje 16 777 216 możliwych kolorów32- te same trzy kanały plus 8 bitów przezroczystości48- 16 bitów na kanał, używane przez skanery, konwersje RAW i pliki TIFF wygodne do edycji
Obrazy w skali szarości zwykle mieszczą się między 1 a 8 bitami, choć istnieją wyższe wartości. Obrazy kolorowe zazwyczaj zaczynają się od 8 bitów wzwyż. Wideo ma zwykle 8 bitów na kanał, a 10 bitów stosuje się w materiałach o dużej rozpiętości tonalnej (HDR).
Dlaczego ma to znaczenie dla Twojego pliku
Głębia bitowa to różnica między gładkim niebem a niebem, które rozpada się na widoczne pasy koloru. Przy niskiej głębi po prostu brakuje stopni, aby opisać łagodny gradient, więc plik pokazuje paski. Wysoka głębia daje też zapas: obraz 16-bitowy na kanał znosi mocne korekty jasności i koloru, które zniszczyłyby płytszy obraz.
To kosztuje miejsce. Każdy dodatkowy bit na piksel powiększa niezkompresowane dane, więc 48‑bitowy TIFF jest znacznie cięższy niż 8‑bitowa wersja tego samego zdjęcia. Może to też kosztować kompatybilność, ponieważ starsze oprogramowanie może odrzucać plik 16‑bitowy na kanał, a wideo 10‑bitowe wymaga odtwarzacza, który je obsługuje.
Przy archiwizacji warto to sprawdzić przed konwersją. Zmniejszenie głębi bitowej bezpowrotnie usuwa tony, a późniejsze jej zwiększenie ich nie przywróci. To pole nie mówi nic o tobie ani o twoim urządzeniu, tylko o tym, jak plik zapisuje kolory, więc nie ma tu kwestii prywatności.