FLAC to skrót od Free Lossless Audio Codec i robi dokładnie to, co mówi nazwa: zmniejsza rozmiar pliku audio bez zmiany ani jednej próbki. Projekt rozpoczął Josh Coalson, a obecnie opiekuje się nim Xiph.Org Foundation, ta sama organizacja non-profit, która stoi za Vorbis i Opus. Zarówno format, jak i jego referencyjne oprogramowanie są otwarte i wolne od opłat licencyjnych, co jest jednym z powodów, dla których FLAC stał się standardowym sposobem archiwizacji kolekcji CD i typową opcją pobierania w sklepach muzycznych prowadzonych przez artystów.
Jak FLAC kompresuje bez utraty czegokolwiek
Bezstratna kompresja brzmi jak sprzeczność w zestawieniu z MP3, ale opiera się na tym samym pomyśle, co plik ZIP, tylko dostosowanym do dźwięku. FLAC dzieli dźwięk na bloki i dla każdego bloku dopasowuje proste matematyczne przewidywanie przebiegu fali. Następnie zapisuje tylko to przewidywanie oraz niewielkie pozostałe błędy, upakowane wydajnym schematem kodowania. Podczas dekodowania ponownie uruchamiane jest przewidywanie, a błędy są dodawane z powrotem, co odtwarza oryginalne próbki bit po bicie. To, ile miejsca zaoszczędzisz, zależy od muzyki, ale plik FLAC jest zwykle znacznie mniejszy niż to samo nagranie zapisane jako WAV.
FLAC obsługuje do ośmiu kanałów, głębie bitowe wykraczające poza jakość CD i bardzo wysokie częstotliwości próbkowania. Podobnie jak MP3 jest oparty na ramkach, więc można go strumieniować i przewijać bez wcześniejszego odczytu całego pliku. Nagłówek przechowuje także odcisk palca MD5 nieskompresowanego dźwięku, dzięki czemu oprogramowanie może po latach potwierdzić, że plik wciąż dekoduje się dokładnie do tego, co zostało zripowane. Ten sam kodek może być również umieszczony w kontenerze Ogg, choć najczęściej spotyka się zwykły plik FLAC.
Jakie metadane zawiera plik FLAC
Plik FLAC zaczyna się od serii bloków metadanych, z których każdy ma określone zadanie. STREAMINFO to blok techniczny, zawsze obecny: zawiera częstotliwość próbkowania, liczbę kanałów, liczbę bitów na próbkę, całkowitą liczbę próbek oraz ten odcisk MD5. SEEKTABLE pomaga odtwarzaczom przeskakiwać po nagraniu, CUESHEET może opisywać układ ścieżek całej płyty CD, PICTURE przechowuje osadzone grafiki wraz z ich typem i opisem, a PADDING to po prostu puste miejsce, dzięki któremu można później edytować tagi bez przepisywania całego pliku.
Opisowe tagi znajdują się w bloku VORBIS_COMMENT, wykorzystującym ten sam system tagowania, co Ogg. To lista tekstowych par: nazwa pola i wartość, więc nie jest ograniczona do stałego zestawu. TITLE, ARTIST, ALBUM, ALBUMARTIST, DATE, TRACKNUMBER, DISCNUMBER, GENRE, COMPOSER, PERFORMER, COPYRIGHT, ISRC i COMMENT to typowe pola, a każde z nich może pojawić się więcej niż raz, co pozwala np. przypisać utwór dwóm artystom.
Ponieważ każdy program może wymyślić własne pole, ten blok często mówi tyle samo o łańcuchu oprogramowania, co o samej muzyce. ENCODER podaje nazwę narzędzia i wersję, która stworzyła plik. Programy do zgrywania dodają własne wpisy: identyfikatory wiążące płytę z internetową bazą muzyki, oceny, liczniki odtworzeń, pomiary replay gain i czasem napęd, z którego odczytano CD. W tych dowolnych polach ląduje też osobista notatka, prawdziwe imię i nazwisko lub adres e-mail, jeśli ktoś wpisał je w edytorze tagów. FLAC nie ma standardowego pola na lokalizację czy urządzenie, więc plik muzyczny rzadko ujawnia, gdzie byłeś, ale wszystko, co człowiek lub aplikacja postanowili zapisać, znajduje się tam jako czytelny tekst.
Kiedy używać FLAC
FLAC jest właściwym wyborem do przechowywania dźwięku: kolekcji CD, nagrań master, wszystkiego, co możesz chcieć ponownie konwertować w przyszłości. W porównaniu z WAV wygrywa rozmiarem i możliwościami tagowania, a wciąż pozostaje bitowo identyczny ze źródłem. W zestawieniu z MP3 lub AAC jest dużo większy, więc słabo nadaje się na telefon z małą ilością miejsca czy ruchliwą stronę internetową. Urządzenia Apple preferują ALAC, inny bezstratny format oparty na tym samym pomyśle, a konwersja między nimi nic cię nie kosztuje, ponieważ oba zachowują każdą próbkę.