Plik HEIC jest nowoczesnym kontenerem zdjęć i domyślnym formatem zdjęć z iPhone'a. Podstawowy standard to HEIF, High Efficiency Image File Format, opublikowany przez MPEG, tę samą organizację standaryzacyjną, która stoi za dźwiękiem MP3 i wideo MP4. HEIC to odmiana HEIF, w której obrazy są kompresowane za pomocą HEVC, zwanego też H.265, metody kompresji wideo. Apple przyjęło go, aby zachować porównywalną jakość zdjęć w znacznie mniejszym pliku oraz aby przechowywać dodatki generowane przez nowoczesny aparat, takie jak informacja o głębi, serie zdjęć i odwracalne edycje, których pojedynczy płaski obraz nie jest w stanie opisać.
Jak HEIC przechowuje swój obraz
HEIF zapożycza swoją strukturę z MP4: plik jest drzewem opisanych pól (boxów): jedno wylicza elementy, które zawiera, jedno zapisuje, gdzie zaczynają się dane każdego elementu, jedno przechowuje właściwości, a jedno same dane. Obrazy w środku są kodowane HEVC z użyciem technik dla obrazów statycznych: przewidywania każdego bloku na podstawie sąsiednich, przekształcania różnicy na wartości częstotliwościowe i ich zaokrąglania. Zwykle jest to kompresja stratna, z której wynikają oszczędności miejsca; kompresja bezstratna jest dopuszczalna, ale rzadka.
Kontener jest ciekawszą połową, ponieważ HEIC nie musi oznaczać jednego obrazu. Jeden plik może zawierać:
- Główne zdjęcie, często zapisane jako siatka kafelków składanych przy wyświetlaniu.
- Miniatury i inne pomniejszone podglądy.
- Obrazy pomocnicze nieprzeznaczone do oglądania, takie jak mapa głębi zapisująca, jak daleko znajdowała się każda część sceny, lub maska przezroczystości.
- Kilka powiązanych kadrów, na przykład serię lub sekwencję.
- Nienaruszony oryginał oraz instrukcje opisujące edycję, dzięki czemu zmiany można później cofnąć.
Te dodatki sprawiają, że rozmycie tła w trybie portretowym można korygować po zrobieniu zdjęcia i że eksport do JPG tworzy jeden płaski obraz, po cichu porzucając całą resztę.
Jakie metadane zawiera HEIC
Wszystko, co przenosi JPG, zapisane w inny sposób, plus rzeczy, które może wyrazić tylko kontener. Metadane to opisowe informacje przechowywane obok pikseli.
- EXIF, standard metadanych aparatu, znajduje się jako element wewnątrz bloku metadanych pliku, a nie jako znacznik na początku. Pola są dobrze znane:
Make,Model,LensModel,DateTimeOriginal,ExposureTime,FNumber,ISOSpeedRatingsiFocalLength. - Tagi GPS, część EXIF, podają szerokość i długość geograficzną, wysokość oraz znacznik czasu w UTC i bardzo często występują w zdjęciach z telefonów.
- Maker notes, prywatny blok producenta, który na urządzeniach Apple zapisuje wiele informacji o tym, jak ujęcie zostało wykonane i przetworzone.
- XMP, metadane XML firmy Adobe, może być również zapisane jako element, niosąc informacje o autorze, opisie, słowach kluczowych i ocenach.
- Właściwości strukturalne, które zachowują się jak metadane: właściwość obrotu i odbicia lustrzanego, stosowane zamiast ponownego kodowania pikseli; właściwość kadrowania zawężająca widoczny obszar; właściwość informacji o kolorze przechowująca profil ICC lub kody przestrzeni barw; oraz proporcje piksela.
Ponieważ jeden plik może zawierać kilka obrazów, raport dla HEIC może pokazywać kilka zestawów pól, po jednym na element, zamiast jednej zwięzłej listy. Warto zrozumieć dwie właściwości: właściwość obrotu oznacza, że obraz jest zapisany w jednej orientacji, a wyświetlany w innej, a właściwość kadrowania oznacza, że piksele, których nie widać, nadal znajdują się w pliku. Z perspektywy prywatności, HEIC z telefonu jest jednym z najbardziej ujawniających formatów obrazów: domyślnie zawiera lokalizację, model urządzenia, czas wykonania ujęcia i identyfikator łączący kadr ze związanym z nim wideo Live Photo.
Kiedy używać HEIC
HEIC to dobry format do przechowywania zdjęć. Pliki są mniejsze niż równoważne JPG o podobnej jakości, format obsługuje 10 bitów na kanał koloru dla gładszych nieb i przejść tonalnych oraz zachowuje mapy głębi i instrukcje edycji, które umożliwiają późniejsze korekty.
To słaby format do wysyłania innym osobom. Obsługa poza ekosystemem Apple jest nierówna: niektóre przeglądarki, starsze telefony, drukarki, formularze przesyłania i aplikacje biurowe po prostu go nie przyjmują, a kompresja HEVC w środku wiąże się z licencjonowaniem patentowym, które spowolniło jej upowszechnienie. Zwykły kompromis to zachować HEIC, a udostępniać JPG, akceptując, że kopia traci mapę głębi i inne obrazy. WebP i AVIF rozwiązują ten sam problem rozmiaru pliku z mniejszą liczbą komplikacji licencyjnych.