Typ MIME to krótka etykieta określająca format pliku, na przykład image/jpeg dla zdjęcia JPG. MIME to skrót od Multipurpose Internet Mail Extensions. Oficjalna nazwa to dziś typ mediów (media type), więc często zobaczysz oba określenia.
Gdy odczytujesz metadane pliku, typ MIME mówi Ci, jaki format ma ten plik. Przeglądarki i programy pocztowe używają tej etykiety, aby zdecydować, jak otworzyć, wyświetlić lub odtworzyć plik.
Jak wygląda ta wartość
Typ MIME ma 2 części: typ i podtyp, rozdzielone ukośnikiem i bez spacji. Typ określa ogólny rodzaj danych, a podtyp określa dokładny format. W image/jpeg typ to image, a podtyp to jpeg.
Oficjalna lista typów IANA ma 11 pozycji: application, audio, example, font, haptics, image, message, model, multipart, text i video. Typ example służy wyłącznie do przykładów, więc nie są pod nim zarejestrowane żadne formaty.
Małe i wielkie litery znaczą to samo, ale typy MIME zapisuje się zwykle małymi literami. Po średniku może wystąpić parametr. Na przykład text/plain;charset=UTF-8 oznacza plik tekstowy zapisany w zestawie znaków UTF-8.
Typowe wartości
Oto popularne formaty i ich typy MIME w sieci:
- Zdjęcie JPG:
image/jpeg - Obraz PNG:
image/png - Dokument PDF:
application/pdf - Dźwięk MP3:
audio/mpeg - Wideo MP4:
video/mp4 - Zwykły tekst:
text/plain - Dokument Word (DOCX):
application/vnd.openxmlformats-officedocument.wordprocessingml.document
vnd. na początku podtypu Word oznacza format dostawcy, czyli format powiązany z publicznie dostępnym produktem. Sufiks po znaku plus określa bazowy format. image/svg+xml jest oparty na XML, a application/epub+zip to archiwum ZIP.
Plik JPG może mieć jedno z kilku rozszerzeń, na przykład .jpg, .jpeg lub .jpe, ale ma tylko jeden typ MIME: image/jpeg. Oficjalna lista typów mediów IANA nie ma pozycji o nazwie image/jpg.
Skąd pochodzi wartość
Typy MIME zaczęły się od poczty e-mail. Pierwszy standard MIME, RFC 1341, ukazał się w czerwcu 1992. Dzięki MIME e-mail mógł przenosić inne zestawy znaków, treści nietekstowe, takie jak obrazy, oraz wiadomości złożone z kilku części.
Obecnie RFC 2045 z listopada 1996 definiuje linię Content-Type opisującą treść wiadomości. Strony internetowe wysyłają taki sam rodzaj etykiety w nagłówku Content-Type każdego pliku. Internet Assigned Numbers Authority (IANA) prowadzi oficjalną listę typów mediów.
Aby znaleźć format, program może sprawdzić rozszerzenie nazwy pliku lub pierwsze bajty pliku. Rozszerzenie jest tylko częścią nazwy pliku i nic nie gwarantuje, że jest poprawne. Wiele formatów zaczyna się od stałego wzorca bajtów, zwanego liczbą magiczną (magic number), ale nie wszystkie.
Które pliki to zawierają
Raport z metadanymi może pokazywać typ MIME dla wielu rodzajów plików: zdjęcia, piosenki, wideo lub dokumentu. ExifTool, popularny czytnik metadanych, podaje tę wartość jako MIMEType w swojej grupie File. Ta sama grupa zawiera też typ pliku i rozszerzenie typu pliku.
Niektóre formaty przenoszą typ MIME również w samym pliku. E-book EPUB musi zaczynać się od małego pliku o nazwie mimetype, który zawiera application/epub+zip. W znaczniku ID3 pliku MP3 dołączony obraz podaje własny format, taki jak image/jpeg lub image/png.
Dlaczego ma to znaczenie
Przeglądarki używają typu MIME, a nie rozszerzenia pliku, aby zdecydować, jak obsłużyć plik z sieci. Przy złej etykiecie strona może nie działać poprawnie, a przeglądarka może niewłaściwie obsłużyć pobieranie.
Gdy strona nie rozpoznaje typu pliku, zwykle wysyła application/octet-stream, co oznacza nieznane dane binarne. Przeglądarki wtedy proponują zapisanie pliku zamiast jego otwarcia.