Pełna nazwa kodeka to jego rozwinięta, zapisana słownie nazwa używana dla jednego strumienia w pliku. Kodek to metoda pakowania dźwięku lub obrazu do zwartej postaci na potrzeby zapisu i ponownego rozpakowania przy odtwarzaniu, a większość kodeków jest znana bardziej z nazwy skróconej niż z pełnej.
Skąd pochodzi wartość
Pliki audio i wideo, a także inne strumienie danych, są kodowane i dekodowane przy użyciu kodeka, więc każdy plik zawierający dźwięk lub ruchomy obraz ma jakiś kodek. To pole znajdziesz w filmach MP4, MOV, MKV, AVI i WebM oraz w dźwięku MP3, AAC, WAV i FLAC, a podawane jest osobno dla każdego strumienia. Typowy plik wideo pokazuje osobny wpis dla obrazu i dla dźwięku, a ścieżka napisów ma swój własny.
Kodowanie oznacza tutaj kompresowanie i pakowanie danych tak, aby zajmowały mniej miejsca i łatwiej dawały się przesyłać. Nie jest to szyfrowanie i w żaden sposób nie chroni pliku. Oznacza natomiast, że po drugiej stronie potrzeby jest ten sam kodek lub zgodny dekoder, aby dało się plik obejrzeć lub odtworzyć.
Jeden szczegół wiele wyjaśnia na temat tego pola. Sam plik zwykle zapisuje tylko krótki identyfikator swojego kodeka, na przykład czteroznakowy kod avc1. Pełna nazwa pochodzi z programu odczytującego plik, z jego własnej listy znanych kodeków. Dlatego sformułowania mogą się nieznacznie różnić między programami, choć opisują dokładnie ten sam strumień.
Jak wyglądają wartości
Pełne nazwy są opisowe i często wymieniają kilka nazw, pod którymi znany jest dany kodek:
H.264 / AVC / MPEG-4 AVC / MPEG-4 part 10- najczęściej używany kodek wideo, pod wszystkimi swoimi nazwami narazAAC (Advanced Audio Coding)MP3 (MPEG audio layer 3)PCM signed 16-bit little-endian- zwykły nieskompresowany dźwięk, taki jak w pliku WAVMotion JPEG
Obok pełnej nazwy zwykle zobaczysz krótką nazwę kodeka dla tego samego strumienia, na przykład h264 lub aac.
Dlaczego ma to znaczenie dla Twojego pliku
Zgodność przy odtwarzaniu zależy od kodeka, a nie od rozszerzenia pliku. Rozszerzenie .mp4 mówi tylko, jakiego kontenera używa plik, czyli „pudełka” trzymającego strumienie, a dwa pliki MP4 mogą zawierać zupełnie inne kodeki. Dlatego jeden odtworzy się na każdym telefonie, w przeglądarce i na telewizorze w domu, a drugi otwiera się jako czarny ekran lub niemy obraz. Gdy coś się nie odtwarza, to jest pierwsze pole, w które warto zajrzeć.
Nazwa informuje też, ile jakości kosztuje cię dany strumień. H.264, AAC i MP3 to formaty stratne, co oznacza, że część szczegółów została usunięta, aby oszczędzić miejsce, a każde ponowne zapisanie pliku usuwa ich trochę więcej, podczas gdy PCM i FLAC zachowują dźwięk w całości. A przy plikach, które chcesz przechowywać latami, znajomość kodeka pozwala ocenić, czy plik nadal będzie łatwy do otwarcia w przyszłości i do czego go ewentualnie przekonwertować. To pole opisuje budowę pliku i nie zawiera żadnych danych osobowych.